b, litera alfabetu pol. (i łac.), pochodząca poprzez gr. β (beta) od fenickiej (pn.-zach.-semickiej) litery bêth; oznacza dźwięczną spółgłoskę dwuwargową, zwartą.

b (hes), muz. nazwa dźwięku w alfabecie muz., obniżony o półton VII stopień skali diatonicznej rozpoczynającej się od dźwięku c.

b, metrol. → barn.

B, symbol pierwiastka chem. boru.

B, metrol. → bel.

B’nai B’rith, żyd. organizacja społ., zał. 1843 w Nowym Jorku; wspiera kult. i społ. interesy Żydów; oddziały w wielu krajach.

Bába Mihály, 1922–2001, węg. publicysta i tłumacz; przekł. dzieł literatury pol., m.in. J. Długosza, S. Staszica, T.T. Jeża, J. Iwaszkiewicza, S. Mrożka.

Bán Frigyes, 1902–69, węg. reżyser film.; dramaty społ. i polit. (Piędź ziemi), także hist. (Porucznik Rakoczego).

Bánzer Suárez [bạnser s^uạres] Hugo, 1926–2002, boliw. generał, polityk; 1971–78 prezydent (1974 utworzył rząd wojsk. i objął władzę dyktatorską); zał. (1979) i przywódca partii Nar. Akcja Demokr., 1997–2001 prezydent.

Bárány Robert, 1876–1936, austr. lekarz otiatra; prof. uniw. w Uppsali; prace nad rolą błędnika i móżdżku w utrzymaniu równowagi i w kontroli ruchów dowolnych; 1914 Nagroda Nobla.