d, litera alfabetu pol. (i łac.), pochodząca poprzez gr. δ (delta) od fenickiej (pn.-zach.-semickiej) litery dālet; oznacza spółgłoskę przednio-językowo-zębową, twardą, zwartą, dźwięczną.

d → decy-.

d, muz. nazwa dźwięku w alfabecie muz., II stopień skali diatonicznej rozpoczynającej się od c.

D, symbol wodoru ciężkiego, deuteru.

D, dawne oznaczenie jednostki → dioptria.

D, muz. w systemie dur-moll symbol dominanty, akordu na V stopniu skali.

D, cyfra rzym. odpowiadająca liczbie 500.

d’Alembert Jean Le Rond → Alembert Jean Le Rond d’.

d’Alemberta zasada, jedno z podstawowych praw mechaniki, pozwalające sprowadzić trudne zadania dynamiki do łatwiejszych równań statyki; głosi: suma działających na punkty układu mech. sił czynnych, reakcji więzów i sił bezwładności jest równa zeru.

D’Annunzio [~cjo] Gabriele, 1863–1938, pisarz wł.; zwolennik faszyzmu; twórczość, łącząca wpływy weryzmu, nietzscheanizmu i symbolizmu, obejmuje liryki (Laudi), powieści (Triumf śmierci, Ogień), dramaty, wspomnienia.