Sjöberg [szọ̈:bẹrj] Alf, 1903–80, szwedz. reżyser film. i teatr.; filoz. przypowieść film. Droga do nieba, dramaty psychol.-obyczajowe (Panna Julia).

Sjöberg [szọ̈:berj] Birger, 1885–1929, szwedz. poeta i bard; kontynuator tradycji romant., nawiązujący do twórczości C.M. Bellmana; nastrojowe wiersze, do których komponował muzykę, liryka katastroficzna.

Sjöman [szọ̈:~] Vilgot, ur. 1924, szwedz. reżyser i krytyk film., pisarz; współtwórca współcz. kina szwedz. (dramaty psychol.-obyczajowe, m.in. Kochanka, Tabu); powieści, dzienniki.

Sjöström [szọ̈:strọ̈:m] Victor, 1879–1960, szwedz. reżyser, aktor; występy m.in. w teatrach Sztokholmu i Göteborga; współtwórca szwedz. filmu niemego (Ingeborga Holm, Banici, Wózek widmo); w latach 20. realizował filmy w USA; role w filmach M. Stillera, I. Bergmana (Tam, gdzie rosną poziomki), także w wielu własnych.

Sjöstrand [szọ̈stran] Östen, ur. 1925, poeta szwedz.; czł. Akad. Szwedz.; w poezji pocz. pod wpływem fr. symbolizmu, następnie — T.S. Eliota i surrealizmu; eseje, słuchowiska, przekłady.

Sjaczen, największy lodowiec w Karakorum, we wsch. części gór; 1189 km², dł. 71 km; pole firnowe na wys. 5200 m, czoło lodowca — 3700 m.

sjena, odmiana ochry żelazowej o barwie żółtobrun., czasami ciemnobrun.; stosowana m.in. do produkcji farb olejnych.

sjenit (syenit), geol. magmowa skała głębinowa złożona gł. ze skaleni potasowych; materiał dekor., bud. i drogowy.

sjesta [fr. < łac.], odpoczynek popołudniowy.